ارتش رستگاری

1-      یکی از جاهایی که می تونید از اونجا برخی از وسایل مورد نیاز رو تهیه کنید ، مغازه هاییه که با عنوان salvation army  و یا Armée du salut  شناخته می شن. این مغازه ها در واقع مربوط به نوعی بنیان خیریه هستند که مردم وسایلی رو که خودشون نیاز ندارند به اونها تحویل میدن و اونها در آمد حاصل از فروششون رو برای کارهای خیریه صرف می کنند. کسی برای اجناسی که به اونجا تحویل میده پولی نمی گیره در نتیجه قیمت فروش هم بسیار پایینه. ولی خب من سری به اونجا زدم واقعا فقط بعضی چیزها رو میشه از اونجا گرفت. من دنبال یه قفسه خیلی کوچیک بودم که پیدا هم نکردم ولی قسمت سی دی و دی وی دیهاش خوب بود. توی قسمت کتابهاش یکی دوتا کتاب جالب هم دیدم . تا دلتون بخواد کاسه وبشقاب و این جور اقلام بود که بیشترشون بدرد بخور نبودن. در هر صورت اگه نزدیکیهاتون یکی از مغازه هاش بود یه سری بزنید، ضرری نداره. برای آدرسها همون دوتا عبارت بالا رو سرچ کنید.

2-      یه مورد خیلی جالب هم اینکه هر چقدر دنبال مغازه کلید سازی اینطرف و اونطرف رو نگاه می کردم پیدا نمی کردم. از یه چینیه پرسیدم ؛ گفت نمی دونم. آنچنان هم باتعجب منو نگام کرد که فکر کردم نفهمیده چی می گم. دوباره تکرار کردم، گفت فهمیدم ولی نمی دونم. از یه خانم سیاه پوست پرسیدم، ایندفعه من یه جوری نگاه کردم که اون فکر کرد نفهمیدم! دوباره تکرار کرد. می گید چرا من گیج شدم؟ برای اینکه مغازه بغلی رو که دوچرخه سازی بود بهم نشون داد. در ضمن آدرسشم کاملا درست بود! ظاهرا اینجا توی دوچرخه سازیها کلید کپی می کنن. هر کلیدی رو با مالیاتش دو دلارو 13 سنت برام کپی کرد. 

پی نوشت: یکی از دوستان گفتند که کندین تایر هم کلید رو کپی می کنه. 

پینوشت دو: نقل قول از "باران شاپرک":

    home depot هم کلید کپی میکنه و یک بار من به کندین تایر رفتم برای کپی کلیدم..

 

نکاتی درباره خرید، حمل و نقل ، چی بیاریم- 1

1-      توی این فصل بازار جابجایی گرمه و با توجه به هزینه های بالای اسباب کشی معمولا مردم ترجیح میدن به جای اسباب کشی نسبت به فروش وسایل خونه اقدام کنن و خونه جدید رو با وسایل جدید پر کنن. برای اینکار روی تیرهای چراغ برق و ... با این عنوان آگهی می زنن Garage sale  و یا movement sale و .... قیمتهای فروش هم باور نکردنیه بعضی چیزهارو که حتی کمتر از 10 درصد قیمت فروشگاه میدن . فقط باید خیلی سریع اقدام کنید چون وسایل بدرد بخور به خصوص برقیها توی همون ساعت اولیه فروش میرن.

2-      کارت حمل و نقل عمومی رو می تونید به صورت سالیانه ، ماهیانه، هفتگی و ... بگیرید. اگه کارت مترو و اتوبوس رو (اینجا کارت که میگیرید برای هر دوی اینهاست و روی این کارت نوشته شده OPUS) به صورت سالیانه از طریق اینترنت بگیرید یه سری امکانات جانبی بهتون میده که انتخابی هستند مثلا می تونید از سرویس دوچرخه با قیمت پایینتری استفاده کنید. برای این کار با یک کارت اعتباری درخواست خرید سالیانه کارت می دید (STM)، با این کار تا یکسال هزینه کارت به صورت مستقیم به صورت ماهیانه از اعتبارتون برداشت میشه. موقع تکمیل ثبت نام کدی به شما داده میشه که اون رو یادداشت می کنید و بعد برای ثبت نام سرویس دوچرخه به سایت اون مراجعه می کنید(BIXI) . موقع ثبت نام یه گزینه داره که اون کد رو وارد می کنید. در حالت عادی اشتراک یکساله استفاده از دوچرخه حدود 70 دلاره که با این کار 19 دلار محاسبه می شه.  سیستم دوچرخه ها اینطوریه که توی هر ایستگاه تعدادی دوچرخه هست برش می دارید ( البته با اون کلیدی که بهتون دادن) و تا هر یک از ایستگاههای بعدی که خواستید می برید فقط نباید بیشتر از 45 دقیقه طول بکشه. اگه کارت هم نداشته باشید می تونید از کارت بانکیتون استفاده کنید که خب گرون می افته.

3-      چند تا نکته کوچولو در باره ایستگاههای اتوبوس : توی بیشترشون  جدول زمان رسیدن اتوبوس وجود داره که تقریبا سر وقت هم میان. یکی دو دقیقه اختلاف هست که مسیر به مسیر فرق داره بعضی از مسیرها که کوتاهتر هستند خیلی دقیقند ولی مسیرهای خیلی طولانی یه کم بالا و پایین دارند. اگه جایی که نمی شناسید ایستگاه اتوبوس دیدید و خواستید سوار بشید روی تابلوی اون ایستگاه ، همیشه آخرین ایستگاهی رو که اتوبوس به اونجا میره نوشته.

4-      اینجا همه چیز هست و اصولا نیازی نیست که چیزی با خودتون بار کنید و بیارید. فقط باید وقت بگذارید و بگردید تا ارزونشو پیدا کنید. به عبارتی مثلا وقتی زرد چوبه می خواید بیارید به اندازه مصرف دو هفته تا یک ماه کاملا کافیه. بهتر از اونی که توی ایران هست رو می تونید توی فروشگاههای هندی پیدا کنید. فقط یکی دوتا چیز رو شاید بهتر باشه بیارید یکی کفشه که اینجا یه کم سخته با قیمتش کنار بیاید، گروناش (حدود 70 تا 100 دلار) کیفبت خوبی دارن ولی ارزوناش (حدود 30 دلار) واقعا به درد نمی خورن( ظاهرشون خوبه ولی وقتی یکی دو روز  می پوشید کمر درد و پا درد و ... می گیرید). یا مثلا زعفرون که توی ایران خیلی ارزونتره ، یا قطعات جانبی کامپیوتر به غیر از ریسیور کانالهای دیجیتال که سه کشور کانادا،امریکا و مکزیک در این مورد در فرکانس دهی و قفل کردن سخت افزارها ساز خودشونو می زنن و اینجا بدردتون نمی خوره. کلا اینجا بازارش خیلی متنوعه و همه چیز هم هست . من دو هفته تمام دنبال سوکت مبدل 220 به 110 می گشتم ( آداپتور نه/ فقط سوکت) همه جاهایی که همه میگن سر زدم یا تموم شده بود یا از انواعی بود که چند نوع سوکت مختلف برای کشورهای مختلف دارن که خیلی گرون بود مثلا 35 دلار. به طور کاملا اتفاقی به یک فروشگاه درهم و برهم شبیه همونایی که توی ایران هست به نام mini-max وارد شدیم و این سوکت رو با کیفیت خیلی خوبی داشت 2 دلار. یه نوعم داشت 1 دلار ولی خوب نبود. اگه وسیله کوچک برقی دارید مثل ریش تراش برقی یا اپی لیدی که آداپتورهاش با 220 کار میکنه و بهشون علاقه دارید بیاریدشون اینجا مبدلهای 110 به 220 به راحتی پیدا میشه با سوکت رابطش با هم به فروش می رسن. حواستون باشه فقط وسایل کوچک چون توان آداپتورهای ارزون قیمت پایینه و آمپر بالایی ندارن. یه چیزی هم حتما با خودتون بیارید شارژر باطریهای شارژیتون رو که برای دوربین استفاده می کنید که اینجا من 4 تاییش رو زیر 30 دلار ندیدم. پینوشت بند 4: دو سه روز بعد از گذاشتن این مطلب توی حراج کندین تایر یک نوع شارژر 4 تایی که برای سایزهای AA و AAA بود به قیمت تقریبا 15 دلار دیدم.

5-      قابل توجه دوستانی که ساز دارند بخصوص سازهای زهی آرشه ای که سیمهای ترکیبی دارند. رطوبت اینجا به شدت متغیره و کوک ساز دائم تغییر میکنه مثلا هر یکی دو ساعت یکبار. دقیقا مثل موقعی که توی سالنه با این تفاوت که کوک فقط پایین نمیره بالا هم میره. سیمهایی که هسته اونها ابریشم یا روده است به شدت تحت تأثیر قرار میگیرند از طرفی گوشی های کوک ساز هم به شدت سفت می شن که موقع تغییر کوک به طور ناگهانی در میرن و بر اثر ضربه وارده ، سیم به راحتی می بره. اینجا سیم رو دونه ای هم می فروشن مثلا سیم سل ویولون پیراسترو پسیون قیمتش 50 دلاره با مالیاتش نزدیک 58 دلار. بهتره هر چی سیم دارید با خودتون بیارید اینجا واقعا گرونه. اگه گوشیهای ساز رو کالیفون زدید که توی ایران کوک در نره اینجا قبل از هر کاری تمیزشون کنید که گوشی گیر میکنه.من اینجا سیم ویولن مارک دومینانت با هسته فلزی گرفتم یک ست کاملش شده با مالیاتش 50 دلار.

حساب بانکی

    یک موردی که وقتی ایران بودم زیاد فکرم رو مشغول می کرد حسابهای بانکی توی کانادا بود، که به درستی متوجه نمی شدم و باعث شده بود که برای باز کردن حساب بانکی کمی استرس داشته باشم.

     به هیچ وجه استرس نداشته باشید خیلی راحته فقط به شرطی که مثل من به نصیحت خانم محمودی گوش کنید و هر بانکی که خواستید حساب باز کنید درخواست یک مشاور فارسی زبان کنید ( فارسی اسپیکینگ) تا توضیحاتشو متوجه بشید این مسئله مطلقاً ارتباطی به سطح زبان شما نداره و مربوط به اختلاف ساختاری نظام بانکی کانادا با نظام بانکی ایرانه. به عبارت خودمونیتر اگه آخر زبان هم باشید به علت تخصصی بودن موضوع باز هم زبان مادری خودتون رو بهتر متوجه می شید. من این موضوع رو بعد از توضیحاتی که فارسی به ما داده شد متوجه شدم.

    برای پیدا کردن شعبه ای از بانک مورد نظر که مشاور فارسی زبان داشته باشه می تونید به یکی از شعبات مراجعه کنید و خود اونها بهتون میگن کجا برید. بعضی از بانکها مثل رویال بانک کانادا سیستم پاسخگویی آنلاین دارن که ما ازش استفاده کردیم و در مدت 4 دقیقه و 20 ثانیه که کلی هم برای تأخیر معذرت خواهی کرد یک قرار برامون توی نزدیکترین شعبه هماهنگ کرد. البته قبلش زمانش رو و آدرس مارو دوباره کنترل کرد و تأئید گرفت.

   سیستم زندگی اینجا درست مثل ایران بر اساس اعتبار پایه ریزی شده فقط یه مقدار شکل اعتبارش فرق داره و بر اساس گردش پولی فرد تعریف می شه. مثلا توی ایران اگه هر روز یه مبلغی رو از سوپر مارکت سر کوچه خریداری کنید اگه یه روز پول کم بیارید اونقدر پیش صاحب مغازه اعتبار دارید که مجبور نشید کالا رو پس بدید و حتی در بسیاری از موارد اصطلاحا اگر خوش حساب باشید معمولا بهتون نسیه هم می دن به شرطی که همیشه سر موعد تسویه کنید. ولی اعتبار شما محدود به جاهایی میشه که باهاشون سرو کار دارید. اما  اینجا اعتبار شما توسط یک سازمان مرکزی سنجیده می شه در نتیجه در کل اعتبارتون یکسانه و از یک بانک به بانک دیگه با یک فروشگاه به فروشگاه دیگه تغییر نمی کنه. ( این مورد در برخی موارد تغییر می کنه). همه بانکها از اون سازمان که اسمش یادم رفته اعتبار شما رو استعلام می کنن.

پس در واقع اعتبار یعنی توان نسیه بردن یا وام گرفتن.

    حالا تازه مهاجر چطوری اعتبار جمع کنه؟ اصلا چطوری هر کسی اعتبار جمع می کنه؟

با خرید نسیه جزئی و تسویه حساب سر موعد و کم کم بالا بردن حد این مبلغ نسیه بر اساس اعتماد بانک ، فروشگاه و ...

قبلنا برای تازه مهاجر همون اعتبار کوچک هم دردسر بود ولی ظاهرا الان خیلی بهتر شده . مثلا رویال بانک برای تازه مهاجر فقط متقاضی اصلی یه اعتبار 1000 دلاری میده ولی برای بقیه افراد 1000 دلار از پولشون رو برای یک سال بلوکه می کنن و پس از یک سال می تونید اون رو بردارید.

    اینجا وقتی پولتون رو توی حساب می گذارید در واقع یک حساب جاری براتون باز می کنن (Checking) که بهتون یه کارت بانکی میدن که باهاش می تونید پرداختهاتون رو انجام بدید. این حساب به تنهایی مشکلاتی داره اول اینکه با وجودیکه پول ریختن به حساب دستمزد نداره ولی پول برداشتن از اون به هر شکلی در هر بار دستمزد داره.

    مشکل دوم امنیتشه که اگه پسوردتون لو بره مثلا توی فروشگاه یا عابر بانک یا خرید اینترنتی و .... تمام پولتون رو ممکنه بالا بکشن. برای مشکل دوم یه حساب به نام saving باز می کنن که چیزی شبیه قرض الحسنه خودمونه و خودش دو نوعه. یکیشو خودتون می تونید آنلاین درست کنید و فقط برای امنیته که این حساب سودی که می گیریه بهش مالیات تعلق می گیره و دومیش رو بانک می تونه براتون باز کنه که اگه سودی روش بیاد مالیات بهش تعلق نمی گیره البته سودی که میاد روی پول ، مثل ایران زیاد نیست و خیلی خیلی کوچیکه.

    اما مشکل اول با کارتهای اعتباری مثل ویزا و یا مستر حل میشه. اون اعتباری که گفتم اینجا معنی پیدا می کنه شما با این کارتها به صورت نسیه تا سقف اعتبارتتون خرید می کنید و سر موعد باید حسابتون رو از روی حساب چکینگ با اونها تسویه کنید.

    این کل چیزایی بود که تا الان در باره حسابها فهمیدم اگه چیزی اشتباه بود دوستانی که می دونن متذکر بشن اگه هم خودم متوجه شدم اصلاح می کنم.