چند توصیه
1- تا وقتی دانشجو هستید اگه امکانشو دارید و تابستونا یکی دو ماهی یا حتی چهار ماه آزاد هستید به ایران مسافرت کنید . دو تا مزیت داره یکیش که واضحه : اقوام و دوستان رو می بینید و اون حس دوری دست از سر شما و خانوادتون بر میداره. و دومیش اینکه یادتون میاد که چرا کشورتون رو ترک کردید و صرفا خاطرات خوبشو به یاد نمی آرید.
2- اگه به ایران سفر می کنید حتما اصل تمام مدارکتون رو به همراه داشته باشید شناسنامه ، کارت پایان خدمت ، کارت ملی، گواهینامه و حتی مدرک تحصیلی. من با وجودی که کپی برابر اصل شناسنامه ام رو داشتم برای تعویض کارت پایان خدمت و گواهینامه ام دچار مشکل شدم. حل شد ولی واقعا اذیت شدم. یادتون باشه ایران همیشه همون شکلیه که ترکش کردید: بی نظم و بی درو پیکر . هر کسی یه چیزی میگه.
3- وقتی خارج از کشور زندگی می کنید با ایرانیا قاطی نشید. من سه سال تمام از ایرانیها دوری کردم و به سختی با شرایط کنار اومدم. کم کم دوستان غیر ایرانی هر چند به تعداد خیلی کم پیدا کردم و یاد گرفتم چطور باید کارهامو توی کشور جدید پیگیری کنم و به انجام برسونم. بعد از سه سال به دلایلی با ایرانیها کاملا قاطی شدم. مزایای زیادی داشت. حرف همو می فهمیم . فرهنگمون یکسانه در نتیجه در مراسمی مثل نوروز احساس غربت رو نداریم. رفتارهای همو می فهمیم و حساسیتهای همو میشناسیم. اما..... دوستانی رو که به سختی بدست اوردید به راحتی از دست میدید و به اصطلاح کانکشنتون قطع میشه. کارهای روزمرتون به طور اتوماتیک مختل میشه و شروع می کنید درست مثل ایران به وقت تلف کردن. ( از همون وقت تلف کردنی که توی ایران متوجهش هم نیستید) کارهایی که به صورت جمعی انجام میدید دیگه به نتیجه نمیرسه چون بی نظمی ، ادعای زیادی و خودخواهی بخشی از فرهنگ ما ایرانیهاست. و اونوقت یاد کارهایی می افتید که با غیر ایرانیها انجام می دادید. یه مثال ساده بزنم: قرار می گذارید با غیر ایرانیها فلان ساعت فلان محل. پنج نفر می گن میایم ده نفر هم میگن نه. سر ساعت و روزش عین پنج نفر اونجان یکی دو ساعت باهم میشینن، میگن ،می خندن و دور هم چیزی می خورن یا اگه کاری دارن انجام میدن و میرن پی کارشون. فرقی نمی کنه روس باشن، اسپانیایی باشن ،فرانسوی یا هر ملیت دیگه ای ! حالا با ایرانیها قرار می گذارید : یکی دیر میاد یکی زود میاد سه نفرشون که قرار بود بیان کلا نمیان و هفت نفر دیگه که سه تاشونم اصلا معلوم نیست کی هستن میان سر قرار! وقتی دور هم جمع می شن تازه یادشون می افته جای قرارو عوض کنن اونی که دیر میاد بقیه رو پیدا نمیکنه یه تعداد میرن دنبال اون و ..... نتیجه : قرار بوده یه ساعت دور هم باشن به چهار ساعت می کشه که سه ساعتش اتلاف وقت محضه! یه مثال دیگه: با هم قرار کاری داریم بعد از کار ( که قطعا اونم با همون شرایط بالا بوده) یهو یکی پیشنهاد میده بریم یه قهوه بخوریم (خود من هم اینکارو می کنم فکر نکنید به بقیه ایراد می گیرم اینم بخشی از شاخصه های هممونه) بعد همونطوری که هممون می دونیم در این گونه مواقع ، <<نه>> توی کار هیچ ایرانی ای وجود نداره . همه پایه خوشگذرونی. نتیجه : چند ساعتی که می باید صرف مطالعه یا کار دیگه ای میشد به دور هم نشینی بی نتیجه ختم میشه و به بطالت می گذره. این روش زندگی توی اون سیستم مورد قبول نیست. توی ایران خیلی هم خوبه ولی اونجا نه! عقب می افتید. دیگه بیشتر توضیح نمیدم خودتون بهتر می دونید.
4- اونجا فیس بوکتونو محدود کنید و از ارتباط زیادی با ایرانیهای داخل ایران هم پرهیز کنید. چون نه اونا حال و زبون شما می فهمن و نه شما دیگه می دونید که توی ایران چی میگذره. اگه دو ماه بیاید مسافرت می فهمید ولی تا وقتی اونجایید نه! پس بیخودی اعصاب خودتونو به هم نریزید و وقت و انرژی خودتون و دوستانتون رو هدر ندید. به عنوان مثال یادتون باشه شما توی کانادا لیسانس، فوق و دکترا میگیرید یا حداقل یه دوره کاملا تخصصی توی رشتتون می گذرونید. خب توی ایران هم همونطوریه . بعد شما کانادا خوندید و با توجه به سطح بالای آموزشی دانشگاههای این کشور، نگرشتون به همه چیز عوض میشه و مسایل رو توی رشتتون به مراتب عمقی تر میفهمید. بعد وقتی با یه نفر که تحصیلات ایران رو داره درباره یه موضوع تخصصی صحبت می کنید . اونم دایم میگه خب منم همینو میگم! و شما می فهمید که اون موضوع رو نگرفته ولی خودش متوجه نمیشه. توی اینطور مواقع من شخصا یاد شرایط ترم یک و دو خودم می افتم که استادها و همکلاسیهام موضوعی رو توضیح میدادن و من هم مثل ابلها می گفتم می فهمم و توی دلم می گفتم اینا فکر می کنن ما هم مثل خودشون خنگیم و دیر متوجه میشیم. حالا می فهمم که موضوع بر عکس بود! اینجا بهتون یاد میدن درست گوش کنید و وقتی با یه ایرانی صحبت می کنید که گوش کردن بلد نیست نتیجه این میشه که گوش کردن شما رو به حساب درستی حرف خودش و یا عدم درک شما از موضوع میبینه و بدتر از اون کسان دیگه ای هم که توی اون جمع هستند همینطوری برداشت می کنن چون سیستم آموزشی ایران بیشتر << مناظره >> رو می پذیره و صحبت درباره یه موضوع علمی رو هم مثل یه دادگاه منظور می کنه که یکی باید غالب بشه و دیگر مغلوب. بگذریم...
5- و اما.... یه چیزی که توضیحش....! این شامل اونایی که قبل از اومدن به کانادا با هم ارتباط نزدیک دارن نمیشه ولی وقتی توی کانادا هستید رابطه از راه دور ایجاد نکنید... آقا... خانم.... نکنید. حتی اگه یه دوست قدیمی باشه . معنی نداره! جفت آدم باید پیش خود آدم باشه نمیشه با چندین هزار کیلومتر فاصله از طریق فیس بوکو وایبر طرف رو شناخت. گیریم شناختید خیلی هم خوب بود.... از نظر فیزیکی هم با هم می خونید؟ بعد چون فرصت با هم بودن ندارید ، یکی دو ماهی ( البته در اغلب موارد) یا شما میرید ایران یا طرفتون میاد کانادا و صرفا مدت کوتاهی با هم هستید. بالاخره اولش هم که همیشه خوشان خوشانه و این موضوع خودشو نشون نمیده. بعدش وقتی چند ماه از رابطتون گذشت مکاشفت به عمل میارید که بیشتر شبیه خواهر و برادر هستید تا زن و شوهر. خب چی کار می کنید؟ جدا میشید؟ زندگی طرفتون خراب میشه چون باید برگرده ایران! نه ؟ صبر می کنید که اون سه ساله طی بشه که اقامتش دچار مشکل نشه؟ یه سال که طول کشیده آشنا شدید . یک سال هم زمان برده که طرفتونو بیارید پیش خودتون. سرجمع پنج سال ناقابل از عمر ارزشمند جفتتون میره هوا ..آهان یادم رفت بعد ازپنج سال اگه خوش شانس باشید دوسال و اندی هم کار طلاقتون توی کانادا طول میکشه.... تازه گیریم خیلی هم اوکی بودید باهم و به خوشی شروع شد. یادتون رفته که کسی که مهاجرت می کنه توی یه ماه به اندازه چند سال که توی کشور خودش باشه شخصیتش تغییر می کنه؟ یادتون رفته که چه کسی بودید و چه کسی شدید؟ بعد سه سال اندازه حداقل پونزده سال ایران شخصیتتون تغییر میکنه. حالا یه آدمی رو که باهاتون اوکی هست بر میدارید میارید پیش خودتون بعد یه سال دیگه اون آدم قبلی نیست. بدتر اینکه ممکنه توی این جریان دوستی رو از دست بدید که سالهای سال براتون عزیز بوده و حالا حتی نمی تونید دیگه باهاش صحبت کنید.. نکنید این کارو ! من دیدمها کسایی که این بلا سرشون اومده نباید حتما سر خودتون بیاد که ! نکنید این کار رو!
6- این لینک هم قابل توجهه برای دوستان مونترالی
http://quebec-kojast.blogspot.ca/2014/02/blog-post.html